Коцелово

Коцелово (фин. Kotsala) — деревня в Ропшинском сельском поселении Ломоносовского района Ленинградской области.

На «Топографической карте окрестностей Санкт-Петербурга» Военно-топографического депо Главного штаба 1817 года, упомянута деревня Кочелова, состоящая из 5 крестьянских дворов.

В пояснительном тексте к этнографической карте Санкт-Петербургской губернии П. И. Кёппена 1849 года, она записана как деревня Wekarala, Kotsala (Котцелова) и указано количество её жителей на 1848 год: ингерманландцев-савакотов — 8 м. п., 5 ж. п., всего 13 человек.

Согласно «Топографической карте частей Санкт-Петербургской и Выборгской губерний» в 1860 году деревня называлась Коцелово и состояла из 4 дворов.

КОТЦЕЛОВО — деревня Павловского городового правления при колодце, число дворов — 4, число жителей: 9 м. п., 11 ж. п.. (1862 год)

План деревни Коцелово. 1885 г.

В 1885 году деревня Катцелово насчитывала 8 дворов.

В XIX — начале XX века, деревня входила в состав Константиновской волости 1-го стана Петергофского уезда Санкт-Петербургской губернии.

По данным «Памятной книжки Санкт-Петербургской губернии» за 1905 год деревня называлась Котцелево.

К 1913 году количество дворов в деревне Котцелово не изменилось.

С 1917 по 1919 год деревня Коцелово входила в состав Высоцкого сельсовета Шунгоровской волости Петергофского уезда.

С 1919 года, в составе Стрелино-Шунгоровской волости.

С 1922 года, в составе Чухонско-Высоцкого сельсовета Ропшинской волости.

С 1923 года, в составе Гатчинского уезда.

С 1927 года, в составе Финско-Высоцкого сельсовета Урицкого района.

С 1930 года, в составе Ленинградского Пригородного района.

По данным 1933 года деревня называлась Котцелово и входила в состав Финновысоцкого финского национального сельсовета Ленинградского Пригородного района.

С 1936 года, в составе Красносельского района.

В 1940 году население деревни Коцелово составляло 100 человек.

Деревня освобождена от немецко-фашистских оккупантов 20 января 1944 года.

С 1955 года, в составе Ломоносовского района.

С 1959 года, в составе Русско-Высоцкого сельсовета.

С 1963 года, в составе Гатчинского района.

С 1965 года, вновь в составе Ломоносовского района. В 1965 году население деревни Коцелово составляло 47 человек.

По данным 1966 года деревня называлась Котцелово и также входила в состав Русско-Высоцкого сельсовета.

По данным 1990 года деревня называлась Коцелово и входила в состав Русско-Высоцкого сельсовета.

В 1997 году в деревне Коцелово Русско-Высоцской волости проживал 1 человек, в 2002 году — 2 человека (все русские).

В 2007 году в деревне Коцелово Ропшинского СП — 17 человек.

Деревня расположена в восточной части района, к востоку от административного центра поселения посёлка Ропша, смежно с деревней Яльгелево.

Деревня находится на автодороге 41К-015, дублёре федеральной автодороги А180 (E 20) «Нарва».

Расстояние до административного центра поселения — 6 км.

Расстояние до ближайшей железнодорожной станции Красное Село — 10 км.

Гончарная.

Ропша (административный центр)

Большие Горки • Глядино • Коцелово Малые Горки • Михайловская • Нижняя Кипень • Олики • Яльгелево

Tratado de Hampton Court (1603)

El tratado de Hampton Court firmado el 30 de julio de 1603 formó una alianza militar entre Inglaterra y Francia, bajo los reinados respectivos de Jacobo I y Enrique IV, para asistir a las Provincias Unidas de los Países Bajos en la guerra de Flandes que éstas mantenían contra España.

Según los términos del acuerdo, si cualquiera de los países firmantes fuese objeto de un ataque por parte de tropas extranjeras, el otro estaría obligado a asistirle con ayuda militar y económica; si el ataque iba dirigido contra las Provincias Unidas, Inglaterra y Francia acudirían en su apoyo. El tratado se mantuvo en secreto para no perjudicar la Paz de Vervins firmada entre España y Francia en 1598.

El tratado no se llevaría a efecto en la práctica. Al año siguiente España e Inglaterra terminaron la guerra que habían venido manteniendo desde 1585 con la firma del tratado de Londres de agosto de 1604, por el que Inglaterra se comprometía a retirar su apoyo a las Provincias Unidas. El sitio de Ostende, que había acaparado los esfuerzos bélicos en la guerra de Flandes durante los dos años anteriores, terminó en septiembre, y en los años siguientes España y las Provincias comenzaron un acercamiento que desembocaría en la tregua de los doce años de 1609.

Tombe du Baron

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?) selon les recommandations des projets correspondants.

La tombe du Baron (en italien Tomba del Baron) est l’une des tombes étrusques peintes de la nécropole de Monterozzi, proche de la ville de Tarquinia.

Cette tombe a camera (chambre funéraire à voûte en toit à deux pentes, et poutre centrale simulée en terracotta, de 4,55 m × 3,88 × 2,38 de hauteur), qui date du VIe siècle av. J.-C., doit son nom au baron Otto Magnus von Stackelberg qui en 1827 participa à sa découverte.

Les figures représentées sont distribuées symétriquement avec sur le mur de face, trois personnages : une femme séparée par un arbrisseau d’un homme barbu qui tient le bras d’un jeune flûtiste ; Sur le mur de droite, un groupe de deux jeunes hommes avec des chevaux tenus pour la bride.

Plusieurs interprétations iconographiques, oscillant entre deux pôles, mythologique (Dioscures, Dionysos, Sémélé, Hélène…) et profane (le commanditaire est un homme, une femme, entouré(e) de sa famille). ont été publiées sur ces fresques « probablement métaphoriques, juxtaposant plusieurs images-symboles indépendantes, sans qu’elles soient reliées par un fil narratif. »

Mayor of Quezon City

The Mayor of Quezon City (Filipino: Punong Lungsod Quezon) is the head of the executive branch of Quezon City’s government. The mayor holds office at the Quezon City Hall.

Like all local government heads in the Philippines, the mayor is elected via popular vote, and may not be elected for a fourth consecutive term (although the former mayor may return to office after an interval of one term). In case of death, resignation or incapacity, the vice mayor becomes the mayor.

Until 1951, the Mayor of Quezon City is appointed by the President of the Philippines. Through Republic Act No. 537 signed by President Elpidio Quirino on June 16, 1950, Quezon City had its first mayoralty election on November 13, 1951.

a Appointed ad interim mayor of by President Manuel L. Quezon effective October 23, 1939, but his appointment paper as signed by Quezon on November 10, 1939 showed the effective date from October 12, 1939.
b Arrested by the Japanese forces during their occupation.
c Died in office.
d Served in an acting capacity.
e Resigned.
f Dismissed by the Department of the Interior and Local Government.

The Vice Mayor is the second-highest official of the city. The vice mayor is elected via popular vote; although most mayoral candidates have running mates, the vice mayor is elected separately from the mayor. This can result in the mayor and the vice mayor coming from different political parties.

The Vice Mayor is the presiding officer of the Quezon City Council, although he can only vote as the tiebreaker. When a mayor is removed from office, the vice mayor becomes the mayor until the scheduled next election.

Natuurfilosofie

Per tijdperk
Vroege culturen – Klassieke oudheid – Middeleeuwen – Renaissance – Wetenschappelijke revolutie

Gerelateerde disciplines
Exacte wetenschappen :
Aardrijkskunde – Astronomie – Bestuurskunde – Biologie – Elektriciteit – Logica – Natuurkunde – Scheikunde – Wiskunde – Geneeskunde
Sociale wetenschappen :
Economie – Geschiedenis – Politicologie – Psychologie – Sociologie – Taal
Technologie :
Computer – Landbouwkunde – Materiaalkunde – Scheepvaart

Achtergrond
Theorie en sociologie van de wetenschapsgeschiedenis
Wetenschapsgeschiedschrijving
Lijst van tijdlijnen over wetenschap
Categorie:Wetenschapsgeschiedenis

Portaal   Wetenschapsgeschiedenis

Natuurfilosofie is dat gedeelte van de wijsbegeerte dat de stoffelijke wereld tot voorwerp van studie heeft. Deze filosofische natuurbeschouwing kan gezien worden als voorloper van de moderne natuurwetenschappen.

Binnen de context van de Griekse filosofie bedoelt men met de Natuurfilosofen de individuen uit de 6e en 5e eeuw voor onze jaartelling die zich bezighielden met de vraag naar de oorsprong van ons heelal, en de processen die zich hierbinnen afspelen, zonder dat ze daarbij hun toevlucht namen tot de traditionele ‚verklaringen‘ zoals gegeven in de mythen.

Hierbij dienen enkele kanttekeningen gemaakt te worden:

In de loop der tijden is verschillend aangekeken tegen (delen van) de Griekse natuurfilosofie, vooral doordat men dacht te zien dat de Grieken een bepaalde visie, die op dat moment dominant was in de wetenschap, al hadden ‚voorzien‘. Aangezien dit per tijdperk verandert, is daar in het onderstaande geen aandacht aan besteed.

Na het hellenisme ontwikkelt de natuurfilosofie zich niet meer noemenswaard, vandaar dat Epicurus en de Stoa de laatste twee hoofdstukken zijn binnen het hoofdstuk Oudheid.

Zie verder het Wikipedia-artikel Klassieke filosofie voor andere aspecten van de antieke filosofie.

Omdat van hetgeen deze Griekse natuurfilosofen geschreven hebben slechts fragmenten zijn overgeleverd, zijn we voor kennis aangaande hun opvattingen goeddeels aangewezen op latere bronnen als Aristoteles, Stobaeus en Simplicius. Bij het interpreteren hiervan is enige voorzichtigheid op haar plaats, aangezien historische objectiviteit in onze zin niet hun oogmerk was; Aristoteles bijvoorbeeld hanteert zelf 4 soorten oorzaak (Stof-, Vorm-, Doel- en Bewegingsoorzaak), en hij gaat hiernaar dan ook op zoek bij zijn voorgangers. Maar deze maakten dit onderscheid helemaal niet.

Een andere voor ons complicerende factor is dat bij hen geen duidelijk onderscheid bestond tussen organisch en anorganisch. (Dit is het fenomeen dat men wel aanduidt met de term hylozoïsme.)

Algemeen kenmerk van hun natuurfilosofie is de theoretische speculatie met inachtneming van gegevens uit de waarneming.

Anaximander ging in zijn kosmogonie uit van een verondersteld apeiron (het onbeperkte), iets onuitputtelijks waaruit onze kosmos zich heeft gevormd. In dit apeiron ontstaan spanningen en het barst op een gegeven moment. Verschillende stroken vuur worden weggeslingerd, en komen elk op verschillende afstand van de aarde terecht. Hieromheen vormen zich uitwasemingen, waarin enkele gaten zitten. Door deze gaten zien wij dat vuur, en dat is feitelijk hetgeen wij onze hemellichamen noemen. In het midden van het zo gevormde heelal blijft de aarde op haar plek. In zijn wereldbeeld zou het beter gepast hebben dat de aarde rond was, maar omdat onze waarneming nu eenmaal duidelijk laat zien dat de aarde plat is, was zij in zijn opvatting cilindervormig, waarbij wij op de platte bovenkant van die cilinder wonen.

De invloed van Parmenides op de natuurfilosofie is zeer groot. Door zijn metafysische uitspraak dat niets tot stand kan komen of vergaan, ‚verbood‘ hij theorieën waarin een schepping uit het niets een rol speelde. Alles is wat het is, alles is één, onbeweeglijk, onveranderlijk. Dat is ‚de waarheid‘. De natuur zoals de mens die meent te zien, met beweging, ontstaan en vergaan, bestaat eigenlijk niet, het is slechts onze verkeerde wijze van beschouwen die haar creëert. Toch geeft Parmenides er een beschrijving van, hij heeft dus ook een eigen natuurfilosofie. Hierin geldt dat het al gevuld is met licht en nacht; alles in onze wereld is middels menging (Gr. migma) samengesteld uit deze elementen licht en nacht. Parmenides was de eerste die dit begrip menging introduceerde.

Empedocles beschrijft het ontstaan van de wereld als volgt. Aanvankelijk waren er allerlei losse ledematen; Liefde kwam met haar verenigende kracht, en maakte hier gehelen van. Dit verliep niet direct perfect, en er kwamen wezens als de centauren tot stand. Later ging het beter en kwam de wereld zoals wij die kennen tot stand. Dit proces zal echter verdergaan, en Liefde zal er uiteindelijk voor zorgen dat alles aan elkaar vastgeklonterd zal zijn. Als alles één is, zit Haat aan de rand. Deze breekt dan echter binnen, haalt alles weer uit elkaar, en bewerkstelligt een wervelbeweging, waaruit de 4 elementen (wortels genaamd: water, aarde, lucht en vuur) ontstaan.

Liefde zorgt dus voor het ontstaan van levende wezens (zoögonie), Haat voor het ontstaan van de kosmos (kosmogonie). Pas vanaf hier kan men, in Aristotelische terminologie, van aparte bewegingsoorzaken spreken.

Empedocles is ook de auteur van een religieus getint gedicht, de Reinigingen waarin o.a. zielsverhuizing (en dus een onsterfelijke ziel) wordt aangenomen. Het is (voor ons) niet makkelijk de inhoud van dit gedicht in overeenstemming te brengen met zijn natuurfilosofie, zoals beschreven in zijn gedicht Over de Natuur.

De ondoordringbare, onvergankelijke atomen van de atomisten Leucippus en Democritus hebben slechts kwantitatieve eigenschappen (afmeting en vorm). Naast de atomen (het zijnde) bestaat er een oneindige, doordringbare, leegte (het niet-zijnde) waarbinnen zich voortdurend een oneindig aantal atomen in alle mogelijke richtingen beweegt. Dit alles gebeurt geheel mechanisch, zonder vooropgezette bedoeling.

Universums ontstaan doordat er op een bepaalde plek zeer veel atomen samenkomen. Er ontstaat dan een wervelende beweging, waarbij de grotere atomen in het centrum blijven, en de lichtere naar buiten worden gedreven. Aarde, zee, lucht en sterren ontstaan doordat atomen van vergelijkbare grootte bijeen komen (‚Gelijk zoekt gelijk‘ was een Grieks axioma). Zon en maan ontstaan evenwel afzonderlijk; daarom hebben sommige werelden geen zon of maan, of hebben er juist meer dan één. Deze universums vergaan wanneer er een onderlinge botsing plaatsvindt tussen twee van hen, of wanneer er anderzijds van buitenaf een grote toevloed van atomen op indringt.

De atomen kunnen wij niet zien; hun bestaan is een hypothese die het bestaan van hetgeen wij om ons heen zien moet verklaren. Datgene namelijk wat is samengesteld uit atomen en leegte kunnen wij wel zien. Alle voorwerpen en lichamen hebben hun individuele eigenschappen dankzij de vormen van de verschillende atomen waaruit ze zijn samengesteld, alsmede door de plaats die die atomen innemen binnen de gevormde combinatie. Dit naar analogie met de vorming van verschillende woorden met behulp van dezelfde letters: in een andere volgorde gezet, vormen ze een ander woord (keel – leek), maar ook wanneer eenzelfde letter in een andere positie (omgekeerd) wordt gezet: (ken – keu).

Een aparte plaats nemen de Pythagoreeërs in, doordat wat bij andere filosofen de vier elementen zijn, bij hen de getallen lijken te zijn. Getallen zitten in de dingen, ‚zijn‘ (constitutief voor) de dingen. Klanken, maar ook zaken als rechtvaardigheid ‚zijn‘ (uitdrukking van) getallen. Men kan ook zeggen dat de Pythagoreërs het begrip getal kwalitatief interpreteerden, men kan misschien van een intuïtie spreken dat de wereld mathematisch is geordend, maar het blijven moeizame omschrijvingen van een wereldbeeld dat wij niet kunnen navoelen.

In het stelsel van een latere Pythagoreeër, Philolaus staat niet de aarde in het middelpunt, maar dat wat de haard wordt genoemd, waaromheen 10 hemellichamen draaien (10 was het perfecte getal). Ook de latere astronoom Hipparchus zal de aarde niet in het middelpunt van het heelal plaatsen.

Plato’s natuurfilosofie is niet zo bekend, vooral omdat het werk waarin hij deze uiteenzet, de Timaeus, enigszins esoterisch is. Hierin geeft hij zijn opvattingen weer als een waarschijnlijk verhaal, en niet als ‚wetenschap‘, want zekerheid valt er volgens hem niet te bereiken wanneer men het heeft over de veranderlijke natuur om ons heen.

In de Timaeus wordt een proces beschreven waarin de Demiurg (ambachtsman, organisator) de bestaande chaos ordent. Hij stelt het verhaal voor alsof het zich in de tijd afspeelt, maar het is waarschijnlijk dat dit alleen een middel is om de structuur duidelijk te maken.

Alles is zo goed mogelijk gemaakt, dat wil zeggen onze wereld is een zo goed mogelijke afspiegeling van de transcendente wereld der Ideeën. Plato laat zijn Ideeënleer dus niet los binnen zijn natuurfilosofie.

Plato kent ook elementen; deze hebben geen eigenschappen, maar wel stereometrische vormen, respectievelijk de piramide (tetraëder), de octaëder (8-vlak), de icosaëder (20-vlak) en de kubus:

Hierbij staat de kubus voor aarde, de piramide voor vuur, het 8-vlak voor lucht en het 20-vlak voor water. (De overgang van deze mathematische conceptie naar de fysische verwerkelijking in de (voor ons waarneembare) wereld is problematisch. Moet men het zich zo voorstellen, dat de ervaring dat vuur pijn doet, veroorzaakt wordt door de puntigheid van de driehoekjes waardoor je geprikt wordt?)

Deze vormen zijn alle vier samengesteld uit twee soorten driehoeken. Dat water verdampt, of vuur ontstaat, komt door het uiteenvallen van die driehoeken en het aangaan van een andere combinatie. De elementen kunnen dus veranderen. Men treft bij Plato dus een combinatie aan van de opvatting der atomisten (de driehoeken), en de mathematische structuur/intuïtie van de Pyhtagoreërs, en de vier elementen zoals we die kennen van Empedocles, maar die bij Plato niet primair zijn.

Datgene wat enige gelijkenis vertoont met wat Aristoteles later materie zal noemen, krijgt in de Timaeus diverse, wat bevreemdende namen: ontvanger van al het worden, datgene waarin indrukken worden gemaakt, natuur die alle lichamen ontvangt, moeder van al het worden. Het is een begrip dat ook volgens Plato zelf zeer moeilijk te vatten is. Deze moeder van het worden is er al wanneer de demiurg aantreedt, dat wil zeggen er is ook bij Plato geen sprake van een schepping uit het niets. De demiurg overreedt haar om zo goed als mogelijk de Ideeën na te bootsen.

Volgens Aristoteles houdt de natuurkunde zich bezig met zaken die een eigen bestaan hebben, maar niet onveranderlijk zijn . Dit in tegenstelling tot de wiskunde die zich bezighoudt met zaken die onveranderlijk zijn, maar geen eigen bestaan kennen, en in tegenstelling tot de metafysica (in zijn terminologie de theologie) die zich bezighoudt met zaken die én een eigen bestaan kennen, én onveranderlijk zijn.

Volgens Aristoteles is het wél mogelijk om op wetenschappelijke wijze te spreken over de (veranderende) natuur om ons heen. Hij laat Plato’s Ideeënleer los (waarin de Ideeën los stonden van de dingen) en stelt hiervoor in de plaats de Vorm, die in de dingen zelf zit, en die wij alleen begripsmatig kunnen scheiden van de dingen. Daarmee is de werkelijkheid om ons heen dus niet langer van lager allooi, en hoeven we geen wantrouwen te hebben jegens de gegevens die wij binnen krijgen via de zintuigen.

Aristoteles onderkent ook de vier elementen, maar volgens hem bestaat er nog een vijfde element: ether, dat zich alleen in de bovenmaanse sferen bevindt. Deze ether beweegt zich in volmaakte cirkelbewegingen. Voor Aristoteles zijn de natuurprocessen boven en onder de maan fundamenteel verschillend. (Zijn leerling Theophrastus wist niet zo goed raad met het onderscheid onder- en bovenmaans, en schafte deze ether dan ook weer af.)

Aristoteles‘ natuurfilosofie is teleologisch (dat wil zeggen hij onderkent een doel als oorzaak): alles streeft naar een doel, telos, bv. naar zijn natuurlijke plaats: stenen vallen, vuur gaat omhoog. Deze hebben dus in zichzelf een beginsel van beweging, maar kunnen niet, zoals levende wezens wel, zichzelf afremmen, of een eigen richting kiezen. De levende wezens zijn hiertoe in staat, omdat zij een ziel hebben, hun bewegingsprincipe. Dit doelgerichte kan ook anders bezien worden: een eikel streeft ernaar een eik worden, omdat de eikel in potentie een eik is (en niet een beuk). Zo ook voor een kind. Dit gaat nog verder: Aristoteles wijst Pythagoras‘ zielsverhuizing af, omdat de mensenziel onlosmakelijk verbonden is met de mens, en alleen maar met de mens. Een lichaam kan potentieel leven, maar leeft pas actueel als het een ziel heeft. Ziel is dus de verwerkelijking, datgene wat maakt dat een levend wezen leeft. Ziel is verbonden aan het lichaam zoals het zicht aan het oog verbonden is. Aristoteles drukt dit uit door te zeggen dat de ziel de entelechie van het lichaam is (in dit woord herkent men weer telos (doel) ). Lichaam en ziel zijn dus niet twee aparte substanties; men kan ze slechts begripsmatig deze onderscheiden bij het levende wezen, men kan ze niet fysiek scheiden.

In het ondermaanse speelden verder mathematische begrippen geen rol. Aristoteles moest dan ook in dit opzicht niets van hebben van de pythagorese opvatting omtrent het universum. Voor hem heeft de wiskunde geen betrekking op de realiteit; het mathematische is een abstractie, en als zodanig alleen in onze geest aanwezig.

Centraal onderwerp binnen de natuurkunde is voor Aristoteles het begrip beweging. Beweging is mogelijk volgens Aristoteles, ook zonder dat er leegte bestaat. Verder is volgens hem ons universum eeuwig. Zie verder het artikel over Aristoteles‘ Fysica.

Epicurus greep terug op de voorsocratische atomisten. Maar zijn atomen vallen allemaal van boven naar beneden. Door volstrekt toevallige zijwaartse bewegingen (enklisis) botsen ze op elkaar, en uit zulke botsingen en samenklonteringen ontstaan materiële objecten en lichamen. Met deze enklisis gaf hij aan dat niet alles gepredetermineerd was.

Ruimte en tijd bestaan voor hem uit minima, en een atoom kan nooit minder dan zo’n minimum bewegen. Het atoom is voor ons dus ‚weg‘ tijdens de beweging van het ene minimum naar het andere. Men kan feitelijk alleen maar zeggen dat het atoom bewogen heeft, niet dat het beweegt.

Volgens Epicurus is niet alleen ons heelal zo tot stand gekomen op grond van toeval, er bestaan (en vergaan) oneindig vele universa.

Zijn natuurfilosofie diende niet om de waarheid te vinden, maar heeft een ethisch oogmerk: mensen te verlossen van angsten door ze te laten zien hoe alles in elkaar zit. Er zijn geen boze Goden die wij moeten vrezen, er is geen leven na de dood waarin wij gestraft worden, etc.

Volgens de Stoïcijnen bestaat er slechts één universum, maar dit ontstaat en vergaat periodiek. De ‚volmaakte‘ toestand is die waarin alles binnen onze levende kosmos (goddelijk) vuur is. Maar omdat het dat vuur aan voedsel gaat ontbreken, dooft het langzaamaan, en wordt het tot ons universum met de vier verschillende elementen. Na verloop van tijd ontstaat weer de ontwikkeling naar het vuur toe – het vuur blijkt toch het krachtigste element – en begint alles van voren af aan. Alles herhaalt zich zo eindeloos, op steeds dezelfde manier, want er is geen reden waarom de goddelijke Logos af zou wijken van zijn ‚volmaakte‘ werkwijze. Ons universum kan volgens hen niet eeuwig zijn omdat het materie is, en dus vergankelijk.

De Armageddon Reiziger

De Armageddon Reiziger is een stripalbum uit 2001 en het tweeëntwintigste deel uit de stripreeks Storm, getekend door Don Lawrence naar een scenario van Martin Lodewijk. Het is het dertiende deel van de subreeks De kronieken van Pandarve. Het vormt samen met De Von Neumann-Machine (1993) en De Genesis Formule (1995) een drieluik.

Het is tevens het laatste album van Storm waar Don Lawrence aan gewerkt heeft. In 2004 sterft hij aan de gevolgen van een longontsteking.

Storm staat voor de onmogelijke taak om een botsing tussen de indringer en Pandarve te voorkomen. Hij laat zijn digitale tweelingbroer downloaden naar de centrale computer van de indringer in de hoop dat die de formule „> 4 & X“ kan herstellen. Met de hulp van Alice weet de digitale Storm de beveiliging te omzeilen. Ondertussen laat de echte Storm Pandarve weten dat het bewijs voor de laatste stelling van Fermat in het aardjaar 1994 geleverd werd. Pandarve is woedend op Storm omdat hij deze informatie niet eerder deelde, maar ze helpt hem desondanks om zijn vrienden te redden en hun weg naar de centrale computer te vinden. Na het invoeren van de formule scheiden de miljoenen werelden van de indringer zich op het allerlaatste moment van elkaar. Op de levende planeet Pandarve openbaart de godin Pandarve zich aan Storm en bedankt hem voor het afwenden van het gevaar.

Kurdish–Turkish conflict (2015–present)

Turkey

Other forces:

Kurdistan Workers‘ Party (PKK)

YDG-H

Kurdistan Freedom Falcons

HBDH

Murat Karayılan
Cemil Bayık

First insurgency

Second insurgency

Third insurgency

Serhildan

In late July 2015, the third phase of the Kurdish–Turkish conflict between various Kurdish insurgent groups and the Turkish government erupted following a failed two-and-a-half-year-long peace process, aimed at resolving the long-running conflict.

The 2015 conflict between Turkey and the PKK broke out following two year-long peace negotiations, which began in late 2012, but failed to progress in light of the growing tensions on border with Syria in late 2014, when the Siege of Kobani created an unprecedented wave of Kurdish refugees into Turkey. Some of the Kurds accused Turkey of assisting the Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL) during the crisis, resulting in widespread Kurdish riots in Turkey involving dozens of fatalities. The tensions further escalated in summer 2015 with the July 20 bombing in Suruç. On July 21, the PKK allegedly carried out a revenge attack and killed a Turkish soldier and wounded two more in Adıyaman. Some PKK supporters then claimed responsibility for the July 23 killing of two Turkish police officers in Ceylanpinar, describing it as a retaliation. A week after, Group of Communities in Kurdistan (KCK) spokesman Demhat Agit denied official PKK involvement, saying „these are the units independent from the PKK. They are local forces which organized themselves and not affiliated with us.“

On 24 July, Turkey announced a military operation against PKK and ISIL targets in Iraqi Kurdistan and Rojava respectively, claiming to inflict dozens of fatalities on PKK fronts – which caused the PKK to withdraw from the peace talks and announce a full-scale rebellion. The same day, Turkey also performed a nationwide crackdown on PKK operatives, arresting hundreds. The conflict then escalated, with pro-PKK Kurdish organizations staging attacks across the country, and Turkish forces attacks in the form of aerial bombardments and operations in the east of the country, including the Siege of Cizre in September 2015. In October 2015, the PKK declared a unilateral cease-fire, immediately after the 2015 Ankara bombings, for the November general elections.

As of November 2015, Turkish authorities claimed that a number of towns and areas in Eastern Turkey had come under the control of the PKK rebels and affiliated armed organizations. According to the Turkish government, between July 2015 and May 2016, 2,583 Kurdish rebels were killed in Turkey and 2,366 in northern Iraq, while 483 were killed among Turkish security forces. The PKK claimed 1,557 Turkish security forces were killed in 2015 during the clashes in North and South Kurdistan, while it lost 220 fighters. According to the International Crisis Group, 2,043 people, including at least 336 civilians, were killed in Turkey between July 2015 and September 2016. The Kurdish lawyer Tahir Elçi was also among the victims.

On 20 July 2015, a bombing in the predominantly Kurdish district of Suruç, allegedly perpetrated by the Dokumacılar group linked to the Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL), killed 32 young activists and injured over 100. Most victims were members of the Socialist Party of the Oppressed (ESP) Youth Wing and the Socialist Youth Associations Federation (SGDF), university-ages students who were giving a press statement on their planned trip to reconstruct the Syrian border town of Kobanî in the de facto autonomous Federation of Northern Syria – Rojava.

The July 21 and 22 attacks were proclaimed a casus belli by the Turkish government, which resulted in Turkish Prime Minister Ahmet Davutoğlu taking the decision to begin active air operations against PKK positions in Iraq. This was internationally perceived as the end of the ceasefire period in the Kurdish-Turkish conflict. The New York Times assessed that „the Iraq raids, which began late Friday and continued into Saturday, effectively ended an unstable two-year cease-fire between the Turkish government and the Kurdish militants, also known by the initials of their Kurdish name, PKK“.

Turkish Forces on 26 July reportedly again attacked the same village west of Kobani targeting Kurdish People’s Protection Units (YPG) fighters, and fired on a YPG vehicle west of Tell Abyad.

The Turkish police used „Armenian“ as an insult to refer to the Kurdish people in Cizre and Burhan Kuzu, a senior adviser to the President of Turkey, claimed that PKK members were uncircumcised implying that they were non-Muslim Armenians, suggesting that non-Muslims are terrorists and trying to drive a wedge between „Muslim“ Kurds and the PKK.

A Police officer was killed in Sur. A Soldier and one civilian was killed in Silopi A Turkish tank malfunctioned and was damaged in Cizre. A total of 18 were killed that day.

The government held both the YPG and PKK responsible for the attack, even after the TAK claimed responsibility. It was later confirmed by DNA reports that the perpetrator was a TAK militant.

Turkish Forces consisting of Turkish Land Forces troops, Gendarmerie operatives and Police Special Operations teams are backed by the rest of the Turkish Armed Forces. They are supported by a system of „village guards“ which represent a feudal part of Turkey. There have been recurring reports of the resurfacing Jitem „military police intelligence and anti-terrorist service“ which had been responsible for massacres in the 1990s, and of irregular foreign jihadists, being employed.

The Turkish government of president Recep Tayyip Erdogan and the Justice and Development Party (AKP) are increasingly portraying the party they oppose as an enemy of an „islamic order“, referring to the PKK and its affiliates and supporters as „atheists and Zoroastrians“.

In 2008, according to information provided by the Intelligence Resource Program of the Federation of American Scientists the strength of the organization in terms of human resources consists of approximately 4,000 to 5,000 militants of whom 3,000 to 3,500 are located in northern Iraq. With the new wave of fighting from 2015 onwards, observers noted that active support for the PKK had become a „mass phenomenon“ in majority ethnic Kurdish cities in the Southeast of the Republic of Turkey, with large numbers of local youth joining PKK-affiliated local militant groups.

According to Turkish estimates the PKK has a much larger size than the previously stated size standing at over 32,800 active fighters spanning across north-western Syria, south-eastern Turkey, northern Iraq and north-western Iran concentrated on the Qandil mountain range.

PKK bases remain active in Northern Iraq and its leadership suspectedly in the Qandil Mountains in Iraq and Iran. From the traditional preceding Turkish-PKK conflicts the PKK rebellion has transitioned into urban warfare in the country’s densely populated south east.

According to Turkish Human Rights Foundation, there have been 52 intermittent curfews in seven predominantly Kurdish towns where 1.3 million people live, sometimes lasting as long as 14 days. The organization puts the civilian death toll since the summer of 2015 at 124. The situation in the South-East has little coverage in the Turkish media. The authorities have enforced a blockade over the region and have shut down both cell phone coverage and the internet. Hundreds of houses, dozens of schools and official buildings have been damaged by artillery and gun fire from militants, and civilians have been allegedly fired at. Turkish Forces have used measures like tank fire to clear out bomb-trapped barricades which lead to damage of residential buildings. It is estimated that more than 200,000 people have been displaced. According to the HRW, civilian death toll is around 100. Diyarbakir branch of the Human Rights Association accuses Turkish Armed Forces and Gendarmerie of targeting civilians under the pretext of fighting terrorism. Many residents in the southeastern cities have been trapped without food or electricity as clashes between Kurdish militants and Turkish security forces have intensified. In December 2015, town of Cizre, was under curfew for more than two weeks, with mounting civilian casualties. According to a teacher from the district of Silopi, the tanks fire all day and people have nowhere left to hide and they are dying in their own homes.

On January 11, 2016, more than 1000 scholars and academics from 90 Turkish Universities and abroad signed a petition entitled „We won’t be a party to this crime,“ calling for an end to the government’s crackdown on the PKK, and a resumption of the peace process. They also criticized the use of tanks in urban centers calling it a deliberate massacre of Kurdish people. On January 12, Turkish President Recep Tayyip Erdoğan sharply criticized the dissident academics which included David Harvey, Immanuel Wallerstein, Slavoj Žižek and Noam Chomsky and accused them of being a fifth column of foreign powers. He also called on the Turkish judiciary to move against the „treachery“. All 1,228 Turkish signatories were subsequently placed under investigation. Erdoğan invited Chomsky to visit the area in a televised speech to a conference of Turkish ambassadors in Ankara. However Chomsky rejected the offer and said: „If I decide to go to Turkey, it will not be on his invitation, but as frequently before at the invitation of the many courageous dissidents, including Kurds who have been under severe attack for many years.“ He also accused Erdoğan of aiding ISIS and the al-Nusra Front. On January 14, Düzce University in northwest Turkey dismissed an associate sociology professor after she signed the declaration and On January 15, Erdogan attacked the signatories again, accusing them of supporting the Kurdish rebels and said “ having a PhD title doesn’t necessarily make you an intellectual. These are people in the dark. They are cruel and despicable.“ That same day, Turkish authorities arrested 14 signatories, including 12 academics from Kocaeli University, accusing them of spreading „terrorism propaganda“ and of insulting the state. U.S. Ambassador John Bass released a statement expressing his concern regarding the arrests. He also said „Expressions of concern about violence do not equal support for terrorism. Criticism of government does not equal treason.“ On January 16, main opposition leader Kemal Killicdaroglu sharply criticized Erdoğan over detention of dissident academics and called him a dictator. Two days later, lawyers for Turkish President filed a lawsuit against him and a prosecutor from the Ankara prosecutors‘ office also launched an investigation into his comments on charges of „openly insulting the president“, a crime punishable by up to four years in jail.

On May 25, 2016, the noted Turkish author and poet Zülfü Livaneli resigned as Turkey’s only UNESCO goodwill ambassador. In his post on Twitter, he noted „UNESCO’s silence on human rights violations and lack of fundamental freedoms.“ and he also refused to take part in the World Humanitarian Summit in Istanbul. He highlighted destruction of historical Sur district of Diyarbakir as his main reason for resignation.

When [Kurdish region] Sur’s historical heritage is being destroyed, I can’t with a straight face urge people to protect the historical heritage of Istanbul

On March 31, 2016, during a public speech by Erdoğan at the Brookings Institution, his supporters and opponents clashed outside the venue. His security guards assaulted Brooking’s employees and ordered a well-known Turkish journalist, Amberin Zaman, to leave, calling her a „P.K.K. whore“. Security staff members had to stop the guards from removing other journalists from inside the auditorium. Some Turkish guards were restrained by police officers. National Press Club released a statement and expressed alarm at the events.

Turkey’s leader and his security team are guests in the United States. They have no right to lay their hands on reporters or protesters or anyone else for that matter, when the people they are apparently roughing up seemed to be merely doing their jobs or exercising the rights they have in this country.

Respect for human rights has deteriorated at an alarming speed in recent months in the context of Turkey’s fight against terrorism.

There is a need to restart the Kurdish peace process. The European Union recognizes that PKK is a terrorist organization, but there is a need to re-engage from the Turkish authorities’ side with the Kurdish political representatives and the ones that express their position in a peaceful way.

The European Parliament has been highly critical with respect to human rights abuses and denial of political dialogue with respect to the Kurdish issue under the cloak of fight against terrorism in Turkey. The institutions of the European Union have persistently critizised the broad application of anti-terror legislation as well as a criminal law against „denigrating Turkishness“ in Turkey as stifling peaceful advocacy for Kurdish rights.

Fighting against the PKK and defending itself against the PKK is Turkey’s most natural right. However, according to the German federal government’s conviction, this problem can reach a final and permanent result only on a political platform.

Conflict in Turkey’s south-east has often reflected on Germany’s Turkish and Kurdish minorities causing mass riots and the build up of ethnic tensions within Germany.

We understand that it is difficult for current Turkish leadership to abandon attempts to explain their domestic problems by certain external factors. With the civil conflict with the Kurdish population unremitting, President Erdogan has not found a better justification for toughening the punitive operations in the [Kurdish-populated] southeast than to accuse Russia of supplying arms to the Kurdistan Workers’ Party.

Let me emphasize that we condemn PKK terrorism absolutely. But we don’t just make statements – we are also actively clamping down on PKK financing in the U.K., and doing our utmost to disrupt their international network and operations.

More and more information has been emerging from a variety of credible sources about the actions of security forces in the town of Cizre during the extended curfew there from mid-December until early March,“ he said in a press release. Most disturbing of all are the reports quoting witnesses and relatives in Cizre which suggest that more than 100 people were burned to death as they sheltered in three different basements that had been surrounded by security forces.

However, the Turkish foreign ministry offered an open invitation to U.N. agencies to visit the country’s southeastern provinces after the reports were made and refuted those statements, saying they were „based on insufficient information“. According to the UN Commissioner, unarmed civilians, including women and children, were shot by government snipers in the south-east during the clashes and Turkish forces also inflicted significant damage on the local infrastructure. Turkish sources, who’s reports were confirmed by the Turkey’s foreign ministry had claimed late 2015 that the PKK were hiring foreign national snipers to target civilians and high ranking Military personnel in the same region.

Bill Welch

William Lee (Bill) Welch, Jr. (November 23, 1941 – September 4, 2009) was a U.S. politician and former mayor of State College, Pennsylvania, most recently reelected in 2007. He had been the mayor since he was first elected in 1994, before which he was a member of the borough council. Mayor Welch died on September 4, 2009 at the Penn State Milton S. Hershey Medical Center in Hershey, Pennsylvania, after suffering complications from leg surgery. He was 67 years old.

Welch was born in Philadelphia, but spent most of his life in State College and is a graduate of State College High School in 1959 and of Penn State University in 1964. He formerly worked as editor of the Centre Daily Times newspaper for over 25 years and then of the American Philatelist, a magazine published by the American Philatelic Society.

As mayor, he annually welcomed first-year students at Penn State held at the new student Convocation and the Arts Festival, Welch also took part in Penn State’s Homecoming activities, taught students about local government, met regularly with international students, gave tours of the State College Borough building and frequently attended building dedications and other events on campus such Take Back the Night, Veteran’s Day ceremonies and celebrations honoring Martin Luther King Jr. — often giving remarks and providing history about town-gown relations. Welch also served as co-chairman of the Campus and Community Partnership United Against Dangerous Drinking, where he was involved in efforts to help curb dangerous drinking.

In the surrounding community of State College Borough and the Centre Region, Welch was known for his leadership within local and regional governments. Active in many local interest groups, he served on the board of Central Pennsylvania 4 July Inc. and the Discovery Children’s Museum planning board.

„Bill Welch was one of Pennsylvania’s greatest leaders,“ said Former Penn State President Graham Spanier. „He was a dedicated public servant and community leader. Bill was proud of his university and the town that surrounded and nourished it. The University and community were in turn proud of Bill, a great humanitarian and ambassador. Penn State deeply mourns his passing. „

A local community pool in State College is named after his father, William Welch, Sr., a local doctor who led the fundraising effort in the 1960s to build the first community pool in State College. It is located next to State College Area High School on Westerly Parkway and was recently redeveloped in 2010 at a cost of 5.2 million USD.

An active and dedicated philatelist, Welch specialized in the postal history of Latin America and ship mail of Austria-Hungary. Welch was elected to the American Philatelic Society’s Hall of Fame in 2010 for significant contributions to philately during his lifetime.

In his free time, Welch penned a monthly column for Town and Gown magazine with his wife, Nadine Kofman. He informally presided over weekly meetings of Young Writers of America, a group of community residents active in local affairs and writing, and he enjoyed rooting for the Super Bowl XL champion Pittsburgh Steelers.

Bill Welch presided over a same-sex commitment ceremony at Penn State University, and has stated that „It’s not illegal or immoral“.

Verbissschutz

Verbissschutz bezeichnet Mittel zum Schutz von zumeist Pflanzen und Bäumen vor Verbiss durch Wild- und Weidetiere. Unterschieden wird dabei in Schutz der einzelnen Pflanzen und Schutz einer kompletten Fläche von Pflanzen.

Dies können mechanische oder chemische fraßabschreckende Mittel sein. Beispiele dafür sind der Baumanstrich aus natürlichen Bestandteilen z. B. Blut oder Kot, wobei hier der Nachteil der kurzfristigen Wirkung zu sehen ist. Mechanisch werden Draht oder Holzgestelle um die Pflanzen benutzt, was eine dauerhafte Wirkung darstellt. Je nach Fraßdruck können für Jungbäume intensivere Maßnahmen fällig werden:

Für ältere und stabile Bäume mit dicker Rinde reicht meist eine gutangepasste Drahthose. Die Hose muss hierzu jedoch ungefähr einmal jährlich überprüft werden, um das Einwachsen zu vermeiden. Die Beschädigung von Ästen durch Pferde kann nur verhindert werden, wenn zeitlebens eine entsprechende groß dimensionierte Umbauung besteht.

Grundsätzlich ist eine komplette Einzäunung von z. B. Obstflächen aus ökologischen und juristischen Gründen kritisch zu sehen. Grund dafür ist der Entzug von Lebensraum für Wildtiere und Gefährdung von Vogelarten durch Zaundrähte. Im Gegenzug dazu werden Obstflächen u. A. mit portablen Elektrozäunen zum Koppeln von Weidetieren benutzt. Dies wird oft mit dem Einzelbaumschutz kombiniert.

zu Schutzmaßnahmen bei Obstbäumen, des BUND in Lemgo

Kathedrale von Dubrovnik

Die Kathedrale von Dubrovnik (kroat. Katedrala Uznesenju Blažene Djevice Marije na nebo – „Kathedrale der Aufnahme der seligen Jungfrau Maria in den Himmel“; kurz Velika Gospa) ist die Bischofskirche des römisch-katholischen Bistums Dubrovnik in der kroatischen Stadt Dubrovnik. Die barocke Basilika, erbaut in den Jahren 1672 bis 1713 in der Altstadt von Dubrovnik, ist seit 1979 Teil der UNESCO-Welterbestätte.

Die heutige Kathedrale hatte einen romanischen Vorgängerbau. Dessen Entstehung verbindet die Ortstradition mit der Rückkehr Richard Löwenherz’ vom dritten Kreuzzug im Jahr 1192. Auf der Fahrt durch die Adria habe er Schiffbruch erlitten und sei mit knapper Not zur Insel Lokrum vor Dubrovnik gelangt. Zum Dank für die Rettung habe er den Kathedralbau finanziert.

Bei Restaurierungsarbeiten im Dom 1981 wurden noch weit ältere Gebäudereste gefunden, die vor die frühmittelalterliche Gründungszeit des Bistums Dubrovnik zurückreichen sollen.

1667 wurde Dubrovnik von einem verheerenden Erdbeben betroffen, das große Teile der Stadt zerstörte. Für den Wiederaufbau setzte sich besonders Stjepan Gradić (1613–1683) ein. Der Dubrovniker Gelehrte war seit 1653 Gesandter der Republik Ragusa beim Heiligen Stuhl, Mitarbeiter der Kurie und Kustos der Vatikanischen Bibliothek. Er konnte an das Interesse anknüpfen, das die Päpste seit jeher dem vorgeschobenen Posten der Lateinischen Kirche an der Grenze zur Orthodoxie und zum Osmanischen Reich entgegenbrachten, und mobilisierte auch andere europäische Höfe für seine Heimatstadt.

So wurde bereits fünf Jahre nach dem Erdbeben ein vollständiger Neubau der Kathedrale im Stil des römischen Barock nach Plänen von Andrea Buffalini aus Urbino begonnen. Bis zur Fertigstellung vergingen vier Jahrzehnte.

Die Kathedrale ist eine dreischiffige Basilika mit Querhaus und schlanker Vierungskuppel. Das Langhaus umfasst vier Joche, der flach schließende Chor drei. Die Portalfassade weist nach Osten, zum Hafen. Sie ist mit Säulen, Giebeln, Architraven und Statuen reich geschmückt.

Der Innenraum ist weiß gefasst und mit Ziergebälken, Bögen und Kapitellen geschmückt. Die Ausstattung aus dem 18. Jahrhundert umfasst kunstvolle Altäre. In der Domschatzkammer sind kostbare Reliquiare aus der Zeit vor dem Erdbeben aufbewahrt, darunter Schädel- und Handreliquie des Stadtpatrons St. Blasius (sv. Vlaho).

Koordinaten: